***

روزها می‌گذرند و در پس آن‌ها اتفاقات. روزگاری انسان در آرزوی صلح به سر می‌برد و به گمانش آینده از آن صلح بود. اما اکنون خوش‌‌بین ترین نظریه پردازان و حتا افراد عامی نیز می‌دانند که آن آرزویی دست نیافتنی‌ست. و تازه اگر آخر دنیا بدتر از ابتدای آن نباشد، به‌تر از آن نخواهد بود.

***

بر اساس اتفاقات روزمره در دنیا گفتارهای متفاوتی شکل می‌گیرند. هنر از این دسته است. عده‌ای سخنان خود را در قالب یک شعر و یا مدلی از یک شعر بیان می‌کنند. این نوعی از گفتمان است. البته هر گفتمانی برای هر شخصی قابل اجرا و یا حتا فهم نیست. می‌توان موسیقی را شاهد مثال عنوان کرد. هرکسی قادر به نواختن سازها نیست و از قضا هر کسی هم قادر به فهم معانی از آن اصوات در هم ریخته نیست. برخی ساده‌ترند و برخی دشوارتر. اما همه یک ویژگی واحد دارند و آن این است که همه راهی برای انتقال معنی‌اند.

***

هر روز در این دنیا را‌ه‌های جدیدی برای انتقال معنی به وجود می‌آیند. به نظر من یکی از جدید‌ترین گفتمان‌ها "گفتمان بمب" است، آن‌هم از نوع اتمی‌اش. اگر یک بار قطع‌نامه‌ی شورای امنیت علیه کره‌ی شمالی و قطع‌نامه‌ی شورای امنیت علیه ایران را با در نظر گرفتن شرایط هر یک از دو کشور مطالعه کنید به قدرت و تاثیر‌گذاری گفتمان بمب پی ‌خواهید برد.