در ساعت 4:28 روز پنج‌شنبه 17 خرداد 1386 مطلبی با عنوان اندر احوالات ولیعهد ما نوشتم که مطلبی بر نقد یکی از مطالبی بود که دفتر رضا پهلوی به من ایمیل کرده بود. در اقدامی عجیب اولین کسی که برای آن پست نظر داد شخصی بود که خود را سوبن می‌نامید. او در ادامه بارها و بارها حرف‌های رکیک و نظرات قبیح خود را قسمت نظرات وارد کرد و من با توجه به اصولی که برای انتشار آن‌ها در نظر گرفتم بسیاری از آن‌ها را به دلیل جلوگیری نکردن از آزادی بیان منتشر کردم. ایشان همچنین برایم 25 ایمیل فرستاده که برخی مطالب تحلیل در مورد عدم کفایت حکومت ایران و برخی دیگر صرفاً نشخوار سخنان گندیده و افکار پلید سران متوهم پهلوی‌ست. حتی این شخص یک بار در ایمیل از آن‌که من یکی از ایمیل‌هایش را که پر از حرف‌های رکیک بود منتشر نکردم از من تشکر کرد. اما قضیه به همین جا ختم نشد.

گذشت تا این که من در 21 خرداد وبلاگ را به روز کردم و طبق نظم وبلاگم، ان مطلب قبلی به حاشیه و آرشیو رفت اما نظرات برای آن پست تمامی نداشت و هر روز چندین نوشته‌ی قبیح برای آن پست می‌شد که به دلیل مسائل اخلاقی آن‌ها را منتشر نکردم. اکنون که 6 روز از انتشار آن پست می‌گذرد هنوز افرادی با نام‌های مختلف (شهیاد و مریم و سوبن) و صرفا با وارد کردن ایمیل نظر می‌دهند که خیلی دوست داشتم برخی از نظراتشان را منتشر کنم ولی به دلیل زشت بودن تمام آن‌ها را ذخیره کرده‌ام که در صورت لزوم منتشر خواهم‌کرد. در تمام این مدت تلاش من مبتنی بر جلوگیری نکردن از نظرات افراد بود اما به این نتیجه رسدم که این‌ها حیواناتی بیش نیستند و دارای سیستم‌هایی مبنی بر یافتن تمام مطالب و سپس خراب شدن بر سر صاحبان آن وبلاگ‌ها هستند که البته این دفعه را کور خوانده‌اند. حتی من در موردی به یکی از آن‌ها عرض کردم ک ه وبلاگی بسازید و نظرات خود را در آن منتشر کنید تا همه از آن استفاده کنند که این شخص در پاسخ این را نقشه‌ی شومی از جانب ماها برای خراب کردن وبلاگ درست‌ نکرده‌اش خواند!!! در زیر گوشه‌ای از نوشته‌های این اشخاص را مرور می‌کنم (البته آن‌ها که قابل انتشار هستند):

جناب آقاي غدير

شمابه عنوان يك فردمودب نزدمن قابل احتراميد البته نه افكارتان بلكه منشتان امابعضي دوستان شماكه گوياسرسفره ي اين رژيم خوب چريده وپروارشده اندحرف هاي مفتي مي زنندكه نبايدبي جواب بماندهرچندسخنشان گواه شخصيت پوچ وبي ارزششان است به قول شاعر اين خودپيداست اززانوي تو 

به هرصورت هرقدرت اهريمني وقتي به ساعات پاياني خودنزديك مي شودازين رفتارهانشان مي دهدكه عمرش راطي كرده است

به اميدآزادي ايران عزيزمان ازيوغ تازي هاي دستاربه سر

باسپاس

سوين

---------

آقاي نبي زاده به يادتان باشدهرچه شمابزدل وتيره روزوترسوهستيدمادرراه مان ثابت قدم واستواريم

فرداي امروزبرامثال شماحقيقت آشكارخواهدشد

جناب نبي زاده چراغ حقيقت فروزان است وكسي چون شماقادربه خاموش ساختن آن نيست

عشق ازازل است وتاابدخواهدبود

جوينده عشق بي عددخواهدبود

فرداكه قيامت آشكاراگردد

آن دل كه نه عاشق است ردخواهدبود

به اميدآزادي وآبادي كهن ميهن مان ايران

مستدام سايه پادشاه عزيزمان اعلي حضرت رضاشاه دوم پهلوي

درودبرتما م مبارزان راه آزادي

---------

با درودبه شما

مزه پراندن شمارادرنظرنمي گيرم ،به هررومن هم مي گويم شماهاراكه قرباني اين سيستم كثيف اسلامي هستيدخداي ناكرده بي ارزش نمي دانم ،اماسران واربابانتان راحتاايراني هم نمي دانم

اميدوارم شمادوست گرامي روزي حقيقت راپيداكنيدوباكشف گوهردروني خودبه كمال وپويايي نزديك شويدباورندارم شخص شمادستش به خون كسي آلوده باشدچون بي پيرايه سخن مي گوييدوذاتادژخيم نيستيداماصادقانه مي گويم كساني كه شماشوربختانه به آنان تاسي مي كنيدجنايت پيشه گان تاريخندنياييدوفورادرپاسخ من نام اعلي حضرت رضاشاه دوم پهلوي راپيش بكشيدايشان دستشان مستثيم ياغيرمستقيم به خون هيچ جنبنده يي آلوده نيست وحتادربمب گذاري اتوبوس سپاه صريحاعوامل حادثه رامحكوم نمودندايشان قلبي به مراتب مهربان ترازمن وامثال من دارند

شماهم روزي ايشان راخواهيدشناخت كاش ديرنباشددرين چندشب اخيرناخواسته موجبات ناراحتي شمارافراهم آوردم اما قصدي نداشتم

باسپاس

سوين

البته من وقتی وبلاگ را به روز کردم هم‌چنان افاضات این جنابان ادامه داشت. اینان هنوز نمی‌دانند که یک وبلاگ هر جند روز یک‌بار به روز می‌شود و این به معنای ترک صحنه کردن نیست. الفاظ آنان را ببینید:

خوش وقت هستم جناب نبي زاده كه لااقل دست شماازقلم به مزدي كوتاه شد

هميشه به يادتان بسپاريد

ماپيروزيم چون حق باماست

سوين

---------

آقاي نبي زاده خرسندم ازين كه سنگررشادت هاودلاوري هاي شمادروبلاگ تان خالي شده وظاهراهم شماوهم سايردوستان تان كم آورده ايد

باري اگرتاب تحمل سخن حق رانداريدچراوبلاگ بازمي كنيدوچرابردروغ خودپاي مي فشريد.جناب نبي زاده زنده يادصادق هدايت جمله زيبايي دارد

آن كس كه حقيقت رامي شنودوباورنمي كنداحمق است اما آن كه مي شنودوبه دروغ منتقل مي كندجنايت كاراست. حالانيك بنگريدشماازكدام دسته هستيد

باسپاس

سوين

و حالا چند کلمه با خود این فرد یا افراد که وقت تلف می‌کنند؛

زحمت بکشید به جای این‌ همه اراجیف کاری کنند که نظام ساقط شود. جد بزرگ‌وارتان که با آن‌همه سلاح و به زور توپ و تفنگ نتوانست. خیلی دلم می‌خواهد ببینم که شما با این رضای دست‌نشانده و آن‌مادر هرزه‌اش چه می‌توانید بکنید. شاه شما خودش نتوانست غلطی بکند چه برسد به توله‌هایش و شما. شماها را پس از انقلاب شکوه‌مند 1357 باید در زباله‌دان تاریخ یافت. شما که قدرت ندارید و هیچ پخی نیستید تهدید به هک و خفقان می‌کنید، اگر قدرت داشته باشید که ملت از دست شما آسایش نخواهند داشت.

در ضمن از دوستانی که در یادداشت اندر احوالات ولیعهد ما نظر داده بودند، خواهش می‌کنم سری به نظرات آن یادداشت بزنند و در پاسخ به آنان نظرات قابل چاپ خود را به قسمت نظرات همین پست بفرستند.  منتظرم.

وبلاگ Political Discourse با مطلبی با عنوان «به نام دموکراسی» به‌روز شد. بدین وسیله از دوستان علاقه‌مند به دیدن این یادداشت دعوت می‌کنم.  

 چند سال پیش فیلمی دیدم با عنوان «ماشین زمان» که برگرفته از رمانی به نوشته ه ج ولز بود که در سال 2002 توسط سیمون ولز بر پرده‌ی نقره‌ای وارد شد. در این فیلم دانشمندی قصد ازدواج با دختری را داشت که آن دختر به دلیل حادثه‌ای مرد. سپس آن دانشمند به فکر راه حلی برای بازگرداندن زمان و زنده کردن مجدد آن دختر افتاد. او با دستگاه‌هایی که می سازد به گذشته و آینده سفر می‌کند و چیزهای زیادی می‌بیند. این فیلم ما را به فکر کردن وا‌ می‌دارم که واقعاً آینده چه‌گونه خواهد بود؟ برای پاسخ به این سوال و خواندن مشروح مطلب اینجا را بخوانید.

این مطلب را در 14 خرداد 1384 نوشته بودم. هنوز برایم تازه است.

1-  14 خرداد 1368

مثل هر روز صبح با مینی بوسی که سرویس‌مان بود به مدرسه رفتیم. من کلاس دوم بودم. اما گفتند مدرسه امروز تعطیل است. امام فوت کرده. با همان سرویس‌ها برگشتیم. هنوز کسی خبر نداشت. با برادرم کاغذ می‌نوشتیم که «امام فوت کرد» و در خانه‌ها می‌انداختیم. چند روزی بود که در اخبار می‌دیدیم که می‌گفتند برای سلامتی امام دعا کنید و صحنه‌هایی از امام در بیمارستان نشان می‌دادند. تل‌ویزیون نشان می‌داد که مردم در مساجد و جماران برای سلامتی امام خمینی دعا می‌کردند. اما دیگر او از میان ما رفته بود. 8 سال بیشتر نداشتم. در روزهای بعد هم شاهد مراسم خاک‌سپاری از تل‌ویزیون بودیم. هیچ‌گاه از خاطر نخواهم برد.

2-  18 آبان 1383- ساعت 6 غروب

آن روز درس کلاس درباره‌ی  holidays  بود. از بچه‌ها می‌پرسیدم که:

What's your favorite holiday? And why?

 نوبت که به کیانوش رسید گفت: اون روزی که خمینی مرد. 14 خرداد.

 3-  چهارشنبه 11 خرداد  1384.  5:15  بعد از ظهر.

تنفس بین دو کلاس بود. کلاس بعدیم ساعت 5:30 شروع می‌شد. صدای  message  رسید. از موبایل من نبود. دکتر موبایلش را از کیفش بیرون آورد و بلند بلند خواند: شانزدهمین سال‌گرد عروج ملکوتی ...

دیگر ادامه نداد. عوضش سرش را به نشانه‌ی تاسف تکانی داد و گفت: ببین تو رو خدا چی برامون می‌فرستن! باید برم بگم آقا این شماره سیاسیه. این اراجیف چیه می‌فرستی!

آقای مسئول گفت: یعنی الآن 16 ساله که خمینی مرده؟

آن طرف‌تر خانمی از شاگرد‌های دکتر با صدای بلند گفت: دیگه وقتی از این message ها براتون می‌رسه، باید کراوات تونو در بیارین!

دکتر با خنده: آره والا.

4-  جمعه 13 خرداد 1384- ساعت 3 بعد از ظهر

در حال فکر کردن دیوار اتاقم را با چشم دنبال می‌کنم. 2 پوستر از امام بر دیوار اتاقم نقش بسته، با سخنانی به زبان انگلیسی. باز هم برای چندمین بار می‌خوانم:

بزرگ‌ترین مشکل مسلمانان اطلاع ناکافی آن‌ها از اسلام و قرآن کریم است.

و

جنگ ما جنگ فقر بر ثروت، و جنگ ایمان بر کفر بود. و این جنگ از زمان آدم آغاز شده و تا پایان جهان ادامه خواهد داشت.

5-

 بیش از همه دلم برایش تنگ شده. دوست داشتم او را می‌دیدم. چنیدین بار خوابش را دیدم. به او افتخار می‌کنم. دوست داشتم به دکتر بگویم که ذره‌ای هم احتمال بده آن همه مردمی که از سراسر کشور به زیارت خمینی می‌آیند دیوانه نیستند و شاید تو اشتباه می‌کنی. او قدرت طلب نبود. او مردی ساده بود. خمینی در 11 سالی که در جماران بود تنها یک جفت بیش‌تر دمپایی استفاده نکرد. اتاق خمینی را گذاشتند تا امثال ما برویم و ببینیم. در ضمن، خمینی از تو بدش نمی‌آمد.

خمینی خدایی بود و مثل ما گرفتار دنیا نبود. دکتر یادت می‌آید چند هفته پیش برایم گفته بودی که وقتی برای کلاس خصوصی به خانه‌ی دختری رفته بودی او چه قدر خودش را برای تو آماده کرده بود و تو هم تمایل زیادی داشتی که با او سکس داشته باشی؟ این و ده‌ها ماجرای دیگر که خودت برایم گفتی را به یاد داری؟ آن‌وقت چرا در مورد خمینی این طور صحبت می‌کنی؟

خمینی را سال‌ها بعد باید شناخت. و به یاد سخنی می‌افتم: «ما چون در خود خورشیدیم دور و بر خودمان را نمی‌بینیم. «به‌تر است درباره‌ی خمینی از متفکران خارجی بپرسیم که حتی مسلمان هم نیستند ولی به شجاعت، جسارت، صداقت، قدرت و سادگی او اعتراف دارند.

راستی دکتر! خمینی هم یکی مثل من و تو بود. او دنیایی را متحول کرد، اما من و تو چه؟

در هياهوي دنباي سیاست غرقيم. گاهي اتفاقاتي كه در گوشه و كنار اتفاق مي‌افتد ذهن‌مان را به سمت و سوي ديگري سوق مي‌دهد كه باز هم كم‌تر از آن اولي سياسي نيست.

امروز داشتم فكر مي‌كردم كه چرا به ما جهان سومي ‌مي‌گويند. واقعن چرا؟ اي كاش مي‌توانستم اين سوال را از آن مرد قد بلند ايراني كه جلوي در سفارت كانادا بر سر هم‌وطنانش داد مي‌كشيد و مثل حيوان با آنان برخورد مي‌كرد بپرسم.

ساعت شش و نيم به جلوي در سفارت كانادا شرفياب شديم. جلوي ما بيش از چهل متقاضي ايستاده بودند كه با احتساب همراهان شايد به حدود شصت نفر هم مي‌رسيدند. شنيدم آن خانمي كه ابتداي صف بود ساعت سه صبح آمده بود. و ديدم افراد تحصيل‌كرده‌اي را كه متقاضي رواديد ورود موقت بودند و همه شك داشتند. و البته ديدم مادران و پدراني را كه براي ديدن فرزندان‌شان اقدام كرده بودند و خود نيز مي‌دانستند كه بيش‌ترشان ويزا نخواهند گرفت همان‌طور كه تجربه داشتند. و همچنين ديدم آ‌ن‌هايي كه مثل لاشخور، سر صبح، كيف به دست، مثل كارمند‌ها به آن‌جا مي‌آيند و شغل شريف شان سركيسه كردن هم‌وطنا‌ن‌شان است. البته آن‌ها هم بايد نان بخورند!

با هركسي، از پير و جوان كه هم‌كلام مي‌شوي مي‌داند كه به احتمال فراوان درخواست رواديدش پذيرفته نخواهد شد، اما باز همه هستند شايد براي چندمين بار.

از دور كه مي‌ديدم صحنه‌ي بدي بود. دوست نداشتم آن‌جا باشم كه اگر به خودم بود هر‌گز پايم را در آن جا نمي‌گذاشتم. آنان كه تقاضاي رواديد داده‌اند همه تروريست و آشغال‌اند از ديد دولت كانادا، مگر غير آن ثابت شود. اين را به راحتي مي‌شد از برخورد و نگاه‌شان فهميد. و اين منحصر به سفارت كانادا نيست.

محمد لطيفي در وبلاگش به اين نكته نيز اشاره كرده: "متاسفانه نحوه اخذ ويزا در ايران بگونه ای است که به هيچ وجه در شان يک ايراني نيست و من خودم پارسال بارها احساس کردم که بخاطر گرفتن ويزا همه نوع توهين و بي حرمتي به من و ديگران که جلوي سفارت بودند مي شد..."

ماها و امثال ما را چپاول مي‌كنند و كشورشان را مي‌سازند و حتا برخوردشان در شان انسان نيست. اگر جهان اولی بودن آن است من میخواهم جهان هزارمی باشم.چون فرهنگ من بسیار بالاتر از آنان است.

خيلي دوست داشتم در اين باره بنويسم تا اين‌كه فرصت دست داد.

عده‌اي هستند كه بي‌مهابا هر حركتي را از سوي حكومت (نه دولت) برمي‌تابند و قبله‌شان غرب است. به منزله‌ي يك آرزو و آنهم از نوع دست نيافتني‌اش. خيلي برايم جالب است كه با اين‌گونه افراد نشست و برخواست داشته باشم و با افكار و عقايدشان آشنا شوم. البته همه يك‌جور نيستند و حتمن در آن مرام و مسلك نيز گرايش‌ها بسيارند. اما در اين ميان يكي از مسائلي كه اخيرن مرا وادار به نوشتن كرد را بيان مي‌كنم چون براي خودم بسيار جالب بود.

در آموزش‌گاهي كه درس مي‌دهم دو مدير وجود دارد، يكي آموزشي و ديگري اداري-مالي. اين دو تقريبن يك‌سان مي‌انديشند. من با مدير آموزشي همدم و همراه هستم. گاه با هم به خانه بر‌مي‌گرديم و آن زمان مبادله‌ي نظرات است. اين آقاي محترم كه خود را بسيار حق به جانب مي‌داند در بسياري از اوقات در مسائل مختلف چنان  نظرات تك‌جانبه‌گرايانه‌اي ارائه مي‌دهد كه من و مبهوت مي‌شوم. مثلن چنان راجع به يكي از شاگردانم كه تنها بيست دقيقه با او هم‌ كلام بود بي‌مهابا موضع گيري ‌كرد كه من هاج و واج ‌ماندم و هميشه در اين گونه مواقع به او مي‌گويم كه تو دوست داري كسي در مورد تو اين‌گونه نظر بدهد؟

حالا �