پس از دیدن کنفرانس خبری احمدی‌نژاد، سردرد شدیدی گرفتم. یک قرص کدوئین خوردم و دو ساعتی خوابیدم. پدرم خیلی خوشش آمده بود ولی می‌گفت ای‌کاش بیش‌تر نگه‌شان می‌داشتند.

فردا شب در منزل یکی از دوستان به صرف شام دعوت بودیم. بچه‌ها تقریبن با من موافق بودند، فقط یکی از آن‌ها می‌گفت که او تصمیم را شخصن اتخاذ کرده. یک جک هم ساخته شده بود: یکی از انگلیسی‌ها نرفت چون می‌خواست قسمت آخر سریال ترش و شیرین را ببیند.

روز بعد 6 نفر از نظامیان در یک کنفرانس خبری متن‌هایی را از رو خواندند که در آن از رفتار بد ایرانیان با آنان در طول دوران اسارت خود سخن رانده شده بود و مهم‌تر از همه گفتند که در خاک عراق دستگیر شده بودند.

روز بعد، ایران این کنفرانس را یک نمایش تبلیغاتی خواند.

بی‌بی‌سی هم که نامردی نکرده و هر لحظه که وارد سایت بشوید خبری جدید از ملوانان بر صفحه‌اش خواهید دید.

آفرین بر دستگاه دیپلماسی ایران که یک آدم بی سواد حکم‌ران آن است. انگار که صحنه‌ی دیپلماسی صحنه‌ی تصفیه حساب‌های شخصی‌ست. هنوز کسی نیست که به او بگوید آیا لغو عدم فعالیت CNN در ایران کار رئیس جمهور است؟ ایا از آن درس نگرفتید؟ آیا ملوانان بریتانیایی با تونی بلر دیدار کردند که ریس جمهور ایران با آنان دیدار کرد؟ آیا توهینی بالاتر از این بود که آنان را با کت و شلوار و کلی هدیه فرستادید و خبرنگارتان که تا پلکان هواپیما با آن‌ها هم راه بود باز هم می‌گفتند که ما از ایرانیان ممنونیم و سپس همه چیز برگشت؟ آیا تونی بلر رافت اسلامی می‌فهمد؟ و هزار آیای دیگر که هرگز پاسخ داده نخواهد شد.