اگر حتی برای مدت کوتاهی اخبار را دنبال کرده باشید حتماً عبارت «اعراب و مسلمانان» به گوش‌تان خورده است. «اعراب» جمع واژه‌ عرب و «مسلمانان» هم جمع واژه مسلمان است. این عبارت حالم را به هم می‌زند. عموماً ایرانی‌ها از اعراب متنفرند. من هم همین‌طور. مسلماً این تنفر از اسلام نیست بلکه از خلق و خوی وحشیانه‌ و بی‌غیرتی اعراب است. ایرانیان به خوبی آن را گرفتند و این را واگذاردند.

وقتی در یک نقطه از جهان منافع غربی‌ها به خطر می‌افتد دیگر برای‌شان فرقی نمی‌کند که زبان‌شان انگلیسی‌ است، آلمانی، فرانسوی یا اسپانیایی یا .....، همه به کمک می‌شتابند و همانند الواتی که به دفاع از رفقای خود در هر کوی و برزن بدون این‌که بدانند حق با کدام طرف ماجرا است وارد می‌شوند.

اما جالب این‌جاست که وقتی منافع یک کشور عرب به خطر می‌افتد حتی اعراب که حس ناسیونالیستی‌شان شوخی بردار نیست و این ادعای مضحک‌شان گوش فلک را کر کرده، برای انجام کوچک‌ترین کمک –حتی لفظی- به همان اعرابی که برایش سینه چاک می‌کنند هزار جور مصلحت اندیشی می‌کنند. همین‌ها که در جنگ نابرابر هشت ساله علیه ایران با دو عنوان مبارزه با عجم‌ها (غیر اعراب) و تنها فرقه‌ ضاله در اسلام (در باور آن‌ها تشیع) از هیچ کمکی به صدام دریغ نکردند و در مورد مسائلی واهی هم‌چون جزایر تنب و ابوموسی و خلیج فارس هر روز اعلامیه می‌دهند امروز حتی در قبال ملت فلسطین که همانند آن‌ها عرب و سنی مذهبند نیز تن به سکوتی مرگ‌بار داده‌اند.

البته ما همواره به آیه‌ی شریفه – و نرید ان من علی الذین استضعفو ...- معتقدیم و در نهایت پیروزی را برای فلسطینیان مظلوم در آن نقطه از جهان و برای اسلام حقیقی در سراسر جهان می‌دانیم ولی از هیچ کمکی در قبال برادران و خواهران‌مان در سرزمین‌های اشغالی دریغ نخواهیم کرد ولی این ننگ برای همیشه بر پیکر زخمی لیبرال دموکراسی غرب و به خصوص پان عربیسم شیخ‌ها و سلطان‌های شکم‌گنده‌ی خود نامیده‌ی عرب خواهد ماند و به زودی تاریخ در باره آن قضاوت خواهد کرد. روزی که همین دولت‌های عرب توسط مردمان‌شان سرنگون شوند پیداست.

و نکته‌ی آخر این‌که خیلی از عزیزان در داخل از کشور ممکن است با خواندن این مطالب هم به حال من و امثال من تاسف بخورند که با وجود این همه مشکلات داخلی بر طبل حمایت از فلسطینیان می‌کوبیم. در پاسخ به آنان که هیچ‌گاه پاسخی از کسی دریافت نمی‌کنند و بی‌محابا در همه‌جا خود را ذیحق می‌دانند باید گفت که اولاً پای یکی دو نفر در میان نیست و پای یک ملت یا حداقل یک میلیون‌ نفر در میان است. بله یک میلیون نفر. ای آن‌هایی که برای مرگ مشکوک یک نفر عَلَم و کُتَل به راه می‌اندازید، بدانید. ثانیاً هر چه قدر در مملکت افرادی داشته باشیم که مثل شما به قول خودتان وطن‌پرست باشند، هزاران برابر افراد آزاد اندیش و وطن‌پرست واقعی داریم که حاضرند جان و مال خود را ایثار کنند تا ظلمی وجود نداشته باشد و برای آنان فلسطین و ایران و لبنان و استرالیا و کانادا هم ندارد. البته شما آزاد اندیش‌ترید! و بهتر باید بدانید که بنی آدم اعضای یک‌دیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند / چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار. البته من در این‌جا ایرانیت نمی‌بینم. گرچه تصمیم شما هم ملی و ایرانی نیست بلکه فردی و تک بعدی است.