مدت‌ها است زمزمه‌ سومین قطعنامه از سوی شورای امنیت سازمان ملل علیه فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای کشورمان به گوش می‌رسد. اما تا کنون روسیه و چین به بهانه‌هایی مانع از صدور چنین قطعنامه‌ای شدند که مهم‌ترین دلیل آن مسلماً طرفداری آنان از ایران نیست و اگر امریکا احساس ضرورت کند با واگذاری اندک امتیازاتی به راحتی می‌تواند نظر آنان را جلب کند. مثلاً اگر در مساله روسیه دور سپر دفاع ضد موشکی را خط بکشد و در مساله چین وضعیت صادرات کالاهای بی‌کیفیت‌اش به امریکا و مرجوع نکردن آن‌ها را حل کند می‌تواند این دو کشور را با خود در رسیدن به توافقی عاجل در تهیه‌ قطعنامه‌ای دیگر علیه کشورمان همراه سازد. البته حصول توافق و صدور هرگونه قطعنامه‌ای بر ضد ایران فرای اثرگذاری، حداقل تا حضور بوش منتفی است و پس از آن هم به دلیل تغییر سیاست‌های دولت امریکا به واسطه‌ روی کار آمدن یک دولت دموکرات می‌تواند دستخوش تغییرات اساسی باشد. اما اشتباهات محاسباتی دولت ایالات متحده با حدود بیست و هشت سال تجربه در مقابل جمهوری اسلامی به شدت عجیب به نظر می‌رسند.

بارها و بارها رئیس دولت ایالات متحده پیش از راهپیمایی‌های قدس یا بیست و دوم بهمن در یک اشتباه محاسباتی استراتژیک بسیار سنگین به جای اقدامی برای کمرنگ کردن این تظاهرات‌ها در ایران و جهان اسلام به عکس این ماجرا تن داد. مثلاً در سال گذشته و حتی سال پیش‌تر از آن، چند روزی مانده به بیست و دوم بهمن ماه جرج بوش به شدت به تهدید جمهوری اسلامی پرداخت که این مساله جز پرشورتر شدن این راهپیمایی‌ها نتیجه‌ دیگری نداشت.

امروز در آستانه‌ انتخابات هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی باز هم چنین چیزی تکرار شد. دولت ایالات متحده مدعی شد که پیش از انتخابات اقدام به تصویب قطعنامه‌ای علیه ایران خواهد کرد. پر واضح است که این اقدام نه تنها مانع حضور مردم در انتخابات نخواهد شد بلکه آنان را بسیار مصمم‌تر در حضورشان خواهد کرد. علاوه بر این زحمت چندین ماهه‌ اصلاح‌طلبان برای کسب هرچه بیش‌تر کرسی‌ها در مجلس نتیجه‌ معکوس خواهد داشت و تلاش آنان را بر باد خواهد داد.

نمی‌دانم چه کسی طراح این مراجراهاست ولی هرکه هست و هرچه می‌اندیشد بیهوده و از پیش کیش و مات است.