تا دیروز فکر می‌کردیم گرانی کار دشمن است. هم در قسمت گوجه، هم مسکن و هم همه‌چیز دیگر. اما با وجودی که ادعا می‌شد کار دشمن است، وزیر اقتصاد برکنار شد و وزیر بازرگانی هم در شُرف استیضاح توسط مجلس است.

البته در مملکتِ چندصداییِ ما این ماجرا خیلی طبیعی‌ست و این اولین باری نیست که هر کسی یک چیز می‌گوید یا هرکسی در هر سخنرانی  چیزی مجزا از دفعۀ قبل بر زبان می‌آورد. دروغ‌ گفتن و انداختن مشکلات به گردن دیگران دیگر به رویۀ معمول در این کشور بدل شده. امروز رئیس‌جمهور در سخنرانی‌اش می‌گوید گرانی کار دشمن است، فردا وزیر اقتصاد را بر کنار می‌کند. گویی که وزیر اقتصاد هم هیچ نقشی در تصمیم‌سازی‌های اقتصادی دولت نداشته و همه‌اش را خود احمدی‌نژاد و داوودی و جهرمی ابداع کرده‌اند اما شاید دمِ دست‌ترین کسی که می‌شد برکنار کرد همان وزیر اقتصاد بود. حالا یک معادلۀ چند مجهولی به وجود می‌آید: «آیا وزیر اقتصاد مهرۀ دشمن بود؟»

تا کی قرار است ندانم کاری‌ها و اشتباهات خودمان را به نام دشمن سند بزنیم و آن را در بوق و کرنا کنیم. من منکر وجود دشمن نیستم. اما مگر وقتی احمدی‌نژاد سر کار آمد، دشمنی وجود نداشت و تازه همۀ دشمن‌ها به وجود آمدند؟ حالا سوال اینجاست که پس دولت چکاره است؟ ایران را دولت ایران اداره می‌کند یا دشمن؟ چرا دشمن همه‌اش پیروز است؟ گرانی ایجاد می‌کند و دولت ما دست روی دست می‌گذارد، نیمی از مردم را از شرکت در انتخابات دلسرد می‌کند و ... پس دولت این وسط چه کاره است؟

وقتی دولت با تمام دفتر و دستک و یال و کوپالش در سراسر کشور نمی‌تواند گرانی را مهار کند و از عهده‌اش بر نمی‌آید چرا به گردن دشمن می‌اندازد؟ این دشمنی که ما داریم خیلی باید به خود ببالد که توانسته‌ این همه کار در این کشور انجام دهند و دولتِ ما هم فقط بوق بزند.

تصور کنید؛ صدا و سیما یک هفته از صبح تا شب در گوش مردم بخواند که بروید رای بدهید و آن وقت 47 درصد در انتخابات شرکت کنند و آن را هم حماسه بدانیم؟ این حماقت ماست اگر فکر کنیم کار دشمن بوده؟ مگر سرانۀ مطالعه در کشور ما چه قدر است که مثلاً مردم سایت‌های بیگانه را رصد کنند، تازه اگر از سد فیلترها بگذرند، که تازه بسیاری از مزدم نه به اینترنت دسترسی و نه سواد استفاده از آن را دارند. ماهواره هم که عدۀ معدودی از مردم دارند. تازه اگر به این نتیجه برسیم که عده‌ای از مردم با خواندن و مشاهدۀ رسانه‌های بیگانه در انتخابات شرکت نکرده‌اند سه سوال عمده به وجود می‌آید:

1)      یعنی تمام افرادی که در کشور به نوعی با رسانه‌های بیگانه ارتباط دارند، بی هیچ توجهی به صدا و سیمای ما که بی رقیب در این عرصه می‌تازد، به راحتی نظر خود را تغییر می‌دهند؟ پس صدا و سیما چه می‌کند؟

2)      اصلاً مگر چند درصد از مردم ما به ماهواره دسترسی دارند؟

3)      پس آن‌هایی که به ماهواره و اینترنت دسترسی ندارند، چرا رای نمی‌دهند؟

بهتر است مسئولین کشور و در صدر آن‌ها وزارت اطلاعات و مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری در این مسائل تامل کنند و پی در پی همه‌چیز را گردن دشمن نیندازند. این دشمنانی که ما داریم (هم غرب و هم اپوزیسیون داخلی و خارجی) توان چنین کارهایی را ندارند (مالِ این کارها نیستند). هرچه رخ می‌دهد از بی‌عرضگی و سوء مدیریت در کشور است. بیایید یک‌بار هم که شده واقعیت‌ها را ببینیم و به مردم هم همانها را بگوییم.